Bu bölümün yapımı devam etmektedir.

 

____________________________________________________

 

 

Avcılık

 

Gürcü insanının silaha ve avlanmaya olan düşkünlüğü ve bu hususlardaki mahareti bilinen bir gerçektir. Öyle ki; türküde geçen, “bir eğe tornavida, yapar tabancasini” sözleri bizim insanımız söz konusu olduğunda hiç de mübalağalı bir söz değildir. 

 

Avcılık köyümüz insanı için sadece bir merak olmaktan öte, tutkuyla gerçekleştirilen bir uğraştır aynı zamanda. Toplumda itibar sahibi olmanın belli başlı yollarından birisi de avcılıkta gösterilen maharettir. Yörenin en iyi avcıları Gürcülerdir.

 

Vaktiyle avcılık becerisiyle nam salmış kişiler hala meclislerde hayranlık ve takdirle yad edilmektedirler. Bahsi geçen meclislerde mevzu dönüp dolaşıp av hususuna geldiğinde, avcıların o bilinen abartılı üslubu, “konuşmayı şehvetle seven” Gürcü insanının dilinde şekil alır ve geç saatlere kadar uzayan tatlı bir muhabbetle, av peşinde kış boyu kahrı çekilen soğuğun, karın, yağmurun, çamurun intikamı son damlasına kadar alınmış olur. Misalen bir Memed Al Dede, korkusuzluğu, kuvveti ve keskin nişancılığı ile hatırlanırken, ayı ile güreş tuttuğu dahi rivayet edilmektedir. 

 

 

 

 

                            

 

 

 

Köyümüz insanının avcılığa olan bu düşkünlüğünün temel sebebi, başta mısır tarlaları olmak üzere henüz hasadı yapılmamış ekili tarlaları domuzların kırımından korumak gayesidir. Öyle ki; yıl boyu nimeti yetecek bir mısır tarlasına, bir gece bir domuz sürüsünün girmesi hasadın belki yarıya yakınının zayi olmasına neden olacaktır. Bu nedenle tarlaların hakim köşelerinde bir ağacın üzerine veya yüksekçe bir yere kurulan seyvanlarda gece boyu sessiz bir şekilde domuzlar beklenir. Bu tür avlara Gürcüce “satsavi” adı verilir.

 

Kış aylarının gelmesiyle beraber deyim yerindeyse av sezonu da açılmış olur. Kısa sürede çok sayıda türeyebilen domuzların bahar ve yaz aylarında mahsule yönelik tehdidine karşı bu aylarda geniş katılımlı sürek avları gerçekleştirilir. Bu tür avlanmaya Gürcüce “avgahi” veya “avgari” adı verilir.

 

Sürek avına çıkıldığında avlanılacak bölgede diğer avcılara nazaran daha yaşlı ve tecrübeli olanlar hakim yerleri tutarlar. Yaşça daha genç olan avcılar ise başları tutulan bu bölgelerde belirli aralıklarla sıralanarak süreğe girer ve naralar atarak, şarkılar söyleyerek domuzları açık alanlara doğru kovalarlar. Sürek avları kış ayları boyunca devam eder ve zaman zaman 14-15 domuzun birden vurulduğu görülebilir.

 

Köyümüzde domuz, kurt, tilki, çakal gibi yabani hayvan avcılığı dışında beslenme amaçlı avcılık da yapılmaktadır. Elik (karaca), dağ keçisi, tavşan avları bu türden avlardır.

 

Çocukların şaşvi (karatavuk) ve çkhikvi (alakese) avları, nişancılıklarını geliştirdikleri, bir nevi ileride katılacakları daha büyük avlara yönelik hazırlık mahiyetindeki avlarıdır.

 

 

 

 

Oyunlar

 

 

 

Kodvela:

 

 

Kodvela çocukların yanı sıra büyüklerce de oynanan bir Gürcü oyunudur. En az üç kişiyle oynanır. Oyuncuların her birinin kale diye tabir edilen sabit bir yeri vardır. Tüm oyuncuların ellerinde bir gargani (sopa), bir de 10 cm kadar uzunlukta küçük bir çubuk olur. Biri küçük çubuğu diğer bir arkadaşa atar. Karşılayan kişi kendisine atılan çubuğa elindeki sopayla sertçe vurarak mümkün olduğunca uzağa göndermeye çalışır. Çubuğu ilk atan oyuncu, rakibinin sopayla vurarak uzaklaştırdığı çubuğu gidip getirene kadar onun kalesi diğer oyuncular tarafından ellerindeki sivri uçlu değneklerle kazılmaya başlanır. Bakarlar ki; o eleman kendilerine yaklaşıyor, herkes kendi kalesine veya alanına geçer. Aksi takdirde küçük çubuğu almaya giden oyuncu diğerlerinden birinin kalesini kapar, yerini kaybeden oyuncu bir nevi kendi kazdığı çukura düşmüş olur. Bu şekilde devam edilen oyunda oyunculardan birinin kalesindeki çukur diz boyu derinliğe geldiğinde o kuyunun sahibi baş aşağı edilir ve kafası kuyuya sokulur.  : )))